Even you were not remember me,
Even you did not know who am i,
Even you leave me without any sign,
But You will be in my heart as forever,

MY BELOVED GRANDPA, you are the best of me.

16 ปีที่แล้ว เย็นวันที่ 17 กรกฎาคม 2536
คุณปู่ อากงที่ขี้เล่น บ่นบ้าง แต่ก็ไม่เคยด่า ไม่เคยตี และน่ารักที่สุดจากไป

16ปีผ่านมา ภายใน 1 ปี ปีที่หนิงเกิดมาครบ 2 รอบ

เช้าวันที่ 21 มกราคม 2552
คุณยาย อาม่าที่ส่งเสียจนเรียนจบ ถึงแม้แต่ดุ แต่ก็เอ็นดูหนิง จากไป

ค่ำวันที่ 23 เมษายน 2552
คุณย่า อาม่าที่เป็นทั้งเพื่อน ทั้งรัก ทั้งทะเลาะ ปากจัดสุดๆ แต่น่ารักกว่าใคร จากไป

คืนวันที่ 20 ตุลาคม 2552
ตุณตา อากง คนเดียวที่ให้เกรียติป่าป๋า ไม่เคยด่า ไม่เคยว่าใคร ใจดีที่สุด จากไป

ไม่เหลือแล้ว ไม่เหลือคนที่รักสักคน

ถ้าพูดกันตรงๆ หนิงรักคนแก่ ทั้ง 4 คนนี้ มากกว่า ป่าป๋า กะ ม่าม้า อีก
ไม่รู้สิ ตั้งแต่เด็ก ความทรงจำที่มีกับพวกท่าน มันแม่นทุกอย่าง ทุกอย่างจิงๆ

ตอนเกิดมา อยู่กะคุณตาคุณยาย พอวิ่งเล่น อาม่าก็ถือไม้เรียวไล่บ่น ดุ ว่า
อากงก็จะมาอุ้ม พาหนีอาม่าไปซื้อหนม แล้วก็พาเดินไปเจอคนนู้นที คนนี้ที
ทั่วเยาวราช ให้เขาชมว่าหลานสาวคนเล็ก น่ารักน่าชัง อิอิ...

เป็นเพราะว่า ป่าป้าไม่ใช่คนเก่ง หลายๆ คนทางบ้านม่าม้ามักจะว่าป่าป้า
ที่ไม่สามารถทำให้ม่าม้าสบายได้ แต่ก็มีแค่คนเดียว คือ อากง ที่ไม่เคยว่าป่าป้า
เอ็นดูลูกเขยคนนี้ และให้เกรียติเสมอ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ป่าป้าก็คือลูกเขย
ที่อากงไว้ใจ วางใจ และเอ็นดูมากที่สุด แม้แต่ระยะหลังมานี้ที่อากงหลงๆ ลืมๆ
แต่รูปแม่น้ำฮวงโหวที่ป่าป้าวาด อากงก็ยังจำได้ว่าเป็น ใครเป็นคนวาด
อากงยังพูดถูกยังจำได้ และไม่เคยลืม ป่าป้า ม่าม้าเลย
หนิงเหมือนเป็นหลานสาวคนเล้กของบ้านในตอนนั้นที่มีอากงเอ็นดู
พาอุ้มไปนู้นนี่ตลอด แม้แต่เด็กหญิงหนิงอึแตก ยืนร้องไห้ในห้องน้ำ
เพราะกลัวม่าม้ามาเห็นแล้วตี ก็ได้อากง ที่รีบวิ่งมาดู แล้วซักกางเกงใน
ล้างห้องน้ำให้ ปิดไม่ให้ม่าม้า อาม่า หรืออาอี้รู้ แล้วก็ปลอบหนิง
ไปเอาโค้ก เอาเป๊ปซี่ให้กิน พาไปเดินเล่นให้หายกลัว
อากง คุณตา ในความทรงจำของหนิง ไม่เคยแม้แต่จะว่าหนิงคำเดียวจิงๆ

หลังจาก อาม่าเลิกขายของที่เยาวราช หนิงก็ย้ายมาบ้านคุณปู่คุณย่า
เพราะบ้านคุณปู่คุณย่า ไม่ใช่คนถือตัวอะไร อยู่อย่างบ้านๆ ทั้งดุ ด่าว่าตี
โดนสารพัด แต่อาม่าก็ยังรัก ยังหาข้าวให้กิน อากงยังเล่นด้วย ให้เงินกินหนม
เด็กๆ ภาษาจีนคำเดียวที่พูดเป็นคือ โหงวพ๊วก (ห้าบาท) พูดทีไร
อากงก็แงะกระปุกให้ทุกที อิอิ แล้วอาม่าก็จะบ่นๆๆๆ แต่ก็ยังให้อีก 5 บาท
ตอนนั้น อยู่แค่ ป 1 กลายเป็นเด็กที่ลืม คุณตาคุณยาย เพราะแถบไม่ได้เจอ
พอคุณปู่เสีย ก็ร้องไห้เสียใจ เด็ก 7 ขวบ ที่ร้องไห้ พอรู้ว่าจะไม่ได้เล่นยิงปืน
ไม่มีคุณปู่ให้ขอเงิน ก็ร้องไห้แค่วันเดียว แต่กลับสนุก ชอบใจ ตอนได้เดิน
ข้ามสะพานโยนเหรียญ ในพิธีกงเด๊ก และหลังจากนั้น ความทรงจำเกี่ยวกับคุณปู่
ก็เริ่มเลือนๆ ไป เหลือแต่รูปที่ตั้งอยู่บนหิ้ง กับเตียงไม้สักขัดเงาของคุณปู่

หลังจากนั้น พอเริ่มอายุ 10 กว่าปี ก็เริ่มกลับมาเจอคุณตา คุณยาย
อากงที่เคยอุ้มเราไปซื้อขนม สอนเรากินโค้ก ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง
แต่ก็ห่างกัน ไม่กล้าเล่นด้วย แต่อากงอาม่าทั้งสอง ก็จะชอบให้เงิน ที่ละร้อย
บอกตรงๆ เด็ก 10 ขวบ ได้เจออากงอาม่า ได้เงินกลับบ้าน 200 ดีใจมาก
อยากไปอีก อยากได้เงิน ไม่คิดอะไรมากกว่านั้น ไม่สนิทเลย แต่อยากเจอ
เพราะอยากมีเงินซื้อของเล่นไร้สาระ กว่าจะโตจนคิดได้ว่า สักแต่จะเอาเงิน
ไม่ได้คิดถึงท่านจิงจัง ไม่เคยถามว่าท่านมีสารทุกข์สุกดิบยังไง มันก็ผ่านไปนาน
อาม่า ดุ ว่าว่าชอบทะเลาะกับพี่ ชอบเถียงม่าม้า ก็ไม่อยากเจอ พอจะคุยกับอากง
อากงก็เริ่มอัลไซเมอร์แล้ว อากงจะจำเราเองไม่ได้ แต่ถ้าบอกชื่อก็จะรู้ และสักพัก
ก็จะลืม แทบจะไม่ได้คุยกัน แต่แกก็ยังแจกเงิน แต่กลายเป็นว่า แจกทุก 10 นาที
แม่ม แต่เราก็ไม่ได้เอานะ ตอนนั้นโตแล้ว คิดได้แล้ว อากงก็ยัดเยียด แต่เราก็คืน
ชีวิตผ่านไป รู้จักกับคุณตาอยู่เพียงเท่านี้ จนปีนี้ หลังจากอาม่าสองคนเสียไป

ช่วงที่ตาเจ็บ เล่นคอมไม่ได้ ก็พอดีกับที่อากงเริ่มทรุด จากที่แข็งแรง เดินเหินได้
เริ่มต้องใช้ไม้เท้า จากที่กัดของแข็งได้ เคี้ยวกระดูกหมูได้ ก็เริ่มกินแค่ลูกชิ้น
หลังจากนั้น ก็เหลือแค่แยมโรลหั่นชิ้นเท่าลูกเต๋า จนสุดท้ายกินได้นม..........
เหมือนคู่ชีวิตจากไป แม้อากงจะจำไม่ได้ ไม่รับรู้ว่าอาม่าอยู่หรือไม่ แต่ร่างกายท่าน
ก็เปลี่ยนไปทันที ทั้งที่เป็นแค่คนหลงลืม ก็กลายเป็นหมดแรง ผอมลงเรื่อยๆ
ความทรงจำที่มี คือแค่ก่อนอายุ 70 จำหนิงไม่ได้ บอกชื่อแค่ไหนก็จำไม่ได้
แต่ก็ยังรู้ว่าหนิงเป็นหลาน หนิงดูแลอากง อุ้มขึ้นลง พานอน พาเข้าห้องน้ำ
เช็ตตัว และได้เช็ดก้น เช็ดอึ จากที่เคยคิดว่าไม่กล้าทำ ทำไม่ได้ แต่เพราะเป็นอากง
สถานการณ์ตอนนั้นเหมือนอาอี้ไม่อยู่ ต้องทำเอง แต่พอได้ทำ กลับมีความสุข
ดีใจที่ได้ทำ จำได้ทันที ตอนเด็กๆ ที่อึแตก อากงยังเปงคนซักกางเกงในให้เลย
เช็ดก้นเช็ดอึให้อากงเท่านี้ มันไม่เสียหาย ไม่ได้ตายเรยสักนิด แล้วก็เริ่มอาบน้ำให้
ขัดเท้า ขัดขี้ไคล้ ชงนม ป้อนนม ตอนหลังอากงไม่มีแรงแม้แต่จำถือแก้วให้ตรง

อากงหลงขนาดที่ว่า ลืมว่าเพิ่งล้มตัวลงนอนเมื่อ 10 วินาทีที่แล้ว แกก็จะลุกขึ้น
ลุกขึ้นนั่งตรงปุ๊บ ก็บอกว่าจะนอน ทั้งที่ไม่มีแรงลุกเอง หนิงต้องคอยอุ้ม ก็เป็นแบบนี้
อยู่ทั้งคืน แต่หนิงไม่เคยโกรธอากงสักที เพราะอากงไม่น่ารำคาญเลยสักนิด
อากงก็ยังน่ารัก แม้จะจำไม่ได้ แต่ก็ ยังเรียกหนิงเป็นหลาน มีงอนบ้าง ถ้าแอบ
ไม่ไปอุ้มแก จนแกลุกขึ้นมาได้เอง ซึ่งใช้เวลา เกือบ 10 นาทีได้ แกก็จะเคาะไม้เท้า
สามที เป็นการเรียก แล้วพูดว่า ทำอะไร เหมือนโกรธ แต่เด๋วก็ลืม อิอิ 

อากงยังอ่านภาษาจีนออก อาอี้เขียนชื่อม่าม้าให้อ่าน อากงก็ยังอ่านออก และรุ้ว่า
ม่าม้าคือม่าม้า แค่ไม่รู้ว่าคือแม่ของหนิง (ถือว่าเก่งมาก เพราะอากงเรียนภาษาจีน
ก่อนอพยพมาเมืองไทย เรียนแค่ 6 เดือน) เมื่อวันศุกร์ที่แล้วก่อนกินเจหนิงก็เลย
ขอให้ป่าป๋าเขียนชื่อภาษาจีนให้ คิดว่าถ้าเอาไปให้อากงอ่าน อากงจะรู้ว่าหนิง
เป็นหลานคนไหน แต่ก็ไม่ทันแล้ว อากงจากไปอย่างเงียบๆ หลังจากที่คากเสมหะ
ไม่ออกมาสามอาทิตย์ อากงเริ่มหมดแรงก้าวขา หมดแรงแม้แต่จะลากเท้า
แกหายใจทางปาก เพราะเหมือนมันตัน และขออาอี้กินน้ำ (พูดเองเสียงดัง)
อาอี้ก็ป้อนน้ำ แล้วก็เช็ดเท้าให้อากงที่นอนอยู่บนเตียง เพราะอาอี้คิดว่าแกเหนื่อย
คงจะง่วงแล้ว แต่พอเช็ดไปสักพัก อากงก็หยุดหายใจไป เหมือนการทำงานใน
ร่างกายมันค่อยๆ หยุดไปทีละอย่าง แล้วสุดท้ายก็จากไป.....ถึงแม้ตลอดเวลา
ที่ได้มีโอกาสดูแลอากง หนิงจะเหมือนพูด บ่นอยู่คนเดียว อากงฟังออกบ้าง
ไม่ออกบ้าง แต่ตอนที่อากงหลับ แกจะคอยถามหนิง ถ้าแกลืมตามาเจอหนิงนั่งอยู่
แกก็จะถามว่าไม่หนาวหรอ แล้วลูบแขน ไปหาเสื้อหนาวใส่ซะ ไม่นอนหรอ
รีบนอนได้แล้ว ไม่ง่วงหรอ ดึกแล้วนะ กี่โมงแล้ว หนิงภูมิใจจิงๆ นะ แค่ช่วงเวลา
ไม่กี่เดือนที่ได้นอนเฝ้าอากง มันมีความสุข เหมือนไม่เสียชาติเกิด

แม้แต่กับอาม่า คุณย่าที่นอนเป็นอัมพฤตมานาน หนิงก็ไม่เคยกล้าอุ้มแก
ไม่เคยเช็ดตัว เก็บเยี่ยวเก็บอึให้แก เพราะตอนนั้นทั้งคิดว่ารักแกมากที่สุด
แต่ก็ยังไม่กล้า พอแกจากไป การได้ดูแลอากง เลยเหมือนทดแทน ได้ตอบแทน
ได้ทำสิ่งที่น่าภูมิใจที่สุดในชีวิตแล้ว 

เสียใจมาก ร้องไห้หนักมาก วันที่อากงจากไป แต่ก้อพอแล้ว ท่านเหนื่อยจิงๆ
เวลาท่านเดินแต่ละครั้ง มันเหนื่อยมากนะ รู้ว่าท่านเหนื่อยมากจิงๆ 

ขอบคุณนะคะอากง ที่พาอาม่ามาเมืองไทย ให้ป่าป้าม่าม้าได้พบกัน
ให้หนิงได้เป็นหลานสาวของอากงที่ใจดีที่สุด แม้เราจะไม่เคยคุยกันมาก
แต่หนิงภูมิใจมากจิงๆ ที่ได้เกิดเป็นหลานของอากง ตอนหนิงเกิดมา
ใครๆ ก็ว่าหนิงไม่มีหน้าเคล้าเหมือนป่าม้าเลย แต่เหมือนอากง(คุณตา)
หนิงภูมิใจมากจิงๆ นะ ก็อากงหล่อจะตาย ขอบคุณที่ไม่ลืมว่าหนิงเป็นหลาน

ถืงจะไม่ได้เอาชื่อจีนให้อากงอ่าน ให้รู้ว่าหนิงเป็นหลานคนไหน
แต่หนิงเชื่อว่าตอนนี้อากงจำหนิงได้แล้วใช่ไหมคะ อากงไม่ต้องทรมาณเลย
อากงคงจะได้พบอาม่าแล้ว หมดทุกข์แล้ว อากงคะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจิงๆ

รักอากงมากนะคะ รักอาม่าด้วย หนิงโชคดีที่สุด ทีได้เกิดมาในครอบครัวที่
ปู่ย่าตายายอยู่ครบ และสมบูรณ์แบบที่สุด โชคดีที่ไม่มีใครรังเกียจหนิง
โชคดีที่มีร่มโพธิ์ร่มไทรที่แข็งแรง ขอบคุณที่ให้หนิงมีวันนี้คะ ขอบคุณคะ

Rest in Peace ka My Grandpa, My best Ancestors

ถึงปีนี้จะเจ็บมาก และสุดท้ายจะเหลือแค่เก้าอี้โยกไม้สักขัดเงาของอากง
สุดท้าย จะต้องเดินข้ามสะพานโยนเหรียญ ทำพิธี่ส่งอากงขึ้นสวรรค์
พิธีกงเต็กครั้งที่สามของปีนี้ ไม่ใช่พิธีที่น่าสนุกอีกแล้ว
กลับเป็นพิธีที่ไม่อยากทำเลย แต่ก็ครั้งสุดท้ายสำหรับต้นตระกูลแล้ว

และถึงที่สุดแล้วหนิงก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้ดีเลย แต่ถ้ามองในแง่บวกเสมอ
หนิงเป็นคนที่โชคดีที่สุดแล้วที่ได้เกิดมาในครอบครัวนี้ และมีทุกวันนี้...

แค่นี้ ก็พอแล้ว มีความสุขที่สุดแล้วจิงๆ